جوایز ملی کتاب در سال 2020 آخرین جایزه برای لیزا لوکاس بود


در شب هفتاد و یکمین دوره جوایز ملی کتاب سالانه ، نویسندگان ، نویسندگان ، شاعران و علاقه مندان به کتاب بهترین لباس ها ، لباس ها ، تی شرت ها و شلوارهای عرق را به تن کردند و رایانه های خود را برای یک رویداد کاملاً مجازی که بهترین استعداد ادبی آمریکا را جشن می گیرد روشن کردند.

برای اولین بار در تاریخ خود ، بنیاد ملی کتاب – که معمولاً در شام کراوات سیاه که در یک بانک بزرگ سابق در نیویورک برگزار می شود ، جوایزی را اهدا می کند – به دنبال محدودیت در جمع آوری زمینه ها ، جوایز را به طور مستقیم در YouTube و وب سایت بنیاد پخش می کند. از یک بیماری همه گیر در حال رشد

این رویداد 90 دقیقه ای میزبان کتاب پرفروش نویسنده YA جیسون رینولدز بود و شامل صدای کم نظیر صدای نمایندگان دسته های جایزه: ویات سناک ، ناتاشا لیون ، روزی پرز ، مارک مارون و هنری گلدینگ بود.

صمیمیت سخنرانی های کلوزآپ ، که عمدتا از زندگی روزمره و تحقیقات پخش می شود ، فقط قطار احساسی را در یک پارک تفریحی از لحظه ای کاتاراتیک در یک سال تاریک تاریخی تشدید می کند. خنده ، پرش و اشک زیادی وجود داشت – بیشتر ، اما نه همیشه با شادی.

یو میری و مترجم او مورگان گیلز تقریباً پنج کار را به افتخار جایزه ایستگاه توکیو برای ادبیات ترجمه انجام دادند. تامارا پین با قبول جایزه ادبیات علمی برای “The Dead Rise: The Life of Malcolm X” ، بخشی از طرف پدر مرحومش منحل شد. اما مدیر اجرایی بنیاد ، لیزا لوکاس ، که جوایز اخیر خود را هدایت می کند ، لحن اولیه را تعیین می کند.

لوكاس كه با لباس مجلسی و كروكس به طور زنده از كتابخانه مركزی لس آنجلس صحبت می كرد ، گفت: “اگر یك چیز آموخته ایم امسال ، اینكه كتاب و افراد دارای كتاب ماندگار هستند.” “همه ما اینقدر ضرر کرده ایم. همه ما این همه چراغ از دست داده ایم. سال سختی بود ، اما متأسفانه محدودیت های واقعی تجارت کتاب را نیز دیدیم. “وی سپس راه هایی را که در آن ناشر با نابرابری های خود مقابله می کند ، تا حدی از طریق مثال خود ، مورد بحث قرار داد.

“ما در بینش خود به اندازه کافی شجاع نبودیم. ما در انتخاب خود به اندازه کافی شجاع نبودیم. وی گفت: “ما از ارزش های خود اطمینان کافی نداشتیم تا مطمئن شویم که این صنعت ، این جامعه ، به همان اندازه که می تواند قدرتمند ، فراگیر و پر جنب و جوش باشد – آنطور که باید”. وی افزود: روش هایی که امسال ما را آزمایش کرده ثابت می کند که ما قادر به تصور راه حل های جدید برای مشکلات بی سابقه هستیم و وقت آن است که از این تخیل و این استحکام استفاده کنیم و از آن برای مقابله با مشکلاتی که همیشه با ما بوده است استفاده کنیم. ما می توانیم بهتر عمل کنیم … و باید بهتر هم عمل کنیم. “

برای لوکاس ، این شب یک خداحافظی احساسی بود.

در ماه ژوئیه ، او استعفای خود را برای دستیابی به معاون ارشد رئیس جمهور و ناشر چاپ ناپف کتاب های Pantheon و Schocken اعلام کرد. نقش جدید او از ژانویه آغاز می شود.

لوکاس با شکستن قول قبلی خود مبنی بر گریه نکردن (بعداً از یک ریمل ضد آب تشکر کرد) گفت: “رفتن تلخ است.” “دیدن اینكه ما چه چیزی را با هم ساخته ایم چنین هدیه و راحتی است.”

لوکاس اولین جوایز ملی کتاب خود را در سال 2016 به وضوح به یاد آورد ، درست چند روز پس از انتخاب دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور. او سخنان بسیار دلگرم کننده نماینده جان لوئیس نماینده امشب را به خاطر آورد ، وقتی جایزه ادبیات جوانان را برای ماه مارس دریافت کرد: کتاب سه.

“من فکر می کنم همه ما دور شده ایم [that night] با کمی امید بیشتر ، کمی ایمان بیشتر به کاری که ما انجام دادیم مهم است. “

یک نت قلابی نیز برای کارولین ریدی ، برنده جایزه ادبی برای خدمات برجسته به جامعه ادبیات آمریکا ، پس از مرگ به صدا درآمد. ریدی از ژانویه 2008 رئیس جمهور و مدیر عامل سایمون و شوستر بود تا زمان مرگ در ماه مه در سن 71 سالگی بر اثر حمله قلبی.

استفان ریدی ، شوهر 45 ساله کارولین ، از طرف وی پذیرفت.

وی افزود: “برای كارولین و همچنین من و كارولین ، از آنجایی كه ما این جوانان 19 ساله بودیم كه در مورد كتاب ، كتاب و مطالعه صحبت می كردیم ، نه تنها آنها زندگی ما را تغییر داده اند ، بلكه مهمتر از همه ، آنها زندگی مشترکی را نیز به ما هدیه كرده اند.” “و من معتقدم که زندگی مشترک با کتاب و کتاب خواندن دریافت کننده واقعی این جایزه امروز است ، زیرا تقسیم زندگی گواهی بر این باور کارولین است که خواندن یکی از بزرگترین کارهایی است که مردم می توانند انجام دهند.”

جایزه بعدی والتر موسلی بود که به دلیل کمک برجسته به نامه های آمریکایی مدال دریافت کرد ، یک جایزه مادام العمر که برندگان قبلی آن تونی موریسون ، ایزابل آلنده ، جوآن دیدیون ، استیون کینگ و گووندولین بروکس بودند.

این افتخار را نویسنده کتاب “برادر ، من می میرم” ادوید دانتیکات اهدا کرد ، وی سخنان موسلی را در مقدمه خود نقل کرد: “کار نویسنده این است که از نزدیک و با ناراحتی به دنیایی که در آن زندگی می کنند ، جهانی که همه ما در آن زندگی می کنیم نگاه کند.” و کار رمان بدبویی اجساد است. “

والتر موسلی ، برنده مدال بنیاد ملی کتاب برای کمک برجسته به نامه های آمریکایی برای سال 2020

(کرک مک کوی / لس آنجلس تایمز)

موسلی ، با سوسک آبی یک بلیزر مشکی ، از خوشحالی ها و امکانات نوشتن صحبت می کند. وی همچنین به بار بودن اولین شخص سیاه پوستی که به رسمیت شناخته شد ، اعتراف کرد.

“ما ، مردمی که از آبی تیره تریم ، در این طوفان 400 ساله اینجا در این قاره بوده ایم. البته ، ما را به زنجیر کشیدند ، مورد ضرب و شتم قرار دادند ، مورد تجاوز قرار دادند ، کشته و نام ، تاریخ و غالباً حتی کرامت خود را غارت کردند. “آن زمان ما مورد توجه قرار گرفتیم. غم و اندوه بی پایان. و بنابراین ممکن است فرد به فضای منفی با شکوه اطراف این تیغه نوری که نشان می دهد اعتیاد داشته باشد. می توان پرسید ، آیا چنین چیزی می تواند چیزی را تغییر دهد؟ آیا این یک بازدم در حال مرگ است ، یا یک نفس اول است؟ آیا امروز با 400 روز گذشته با روزهای دیگر فرق دارد؟ ترجیح می دهم باور کنم که در آستانه یک روز جدید هستیم. این امشب تنها یکی از 10 هزار گامی است که برای شناخت ظرفیت های این ملت برداشته شده است. “

سخنرانی موزلی با مونتاژی روایت شد که لوار برتون بازیگر از برندگان سابق سیاهپوست ، از جمله Ta-Nehisi Coates و Jasmine Ward ، همراه با افشاگری منعکس کننده: فقط 13 نویسنده رنگ ، بین 1936 و 1999 جایزه کتاب ملی را از آن خود کردند.

شب البته با اعلام جوایز – و سریعتر از حد معمول ، بدون مکث معمول بین پیش غذا و پیش غذا – به پایان رسید. کاسن کالندر جایزه ادبیات بزرگسالان جوان را برای “پادشاه و سنجاقک ها” گرفت و یکی از اشک آورترین سخنرانی های شب را ایراد کرد. دون می چوی برای مجموعه داستان های موازی خود در کره جنوبی و ایالات متحده برنده جایزه شعر برای مجموعه DMZ Colony خود شد. او از مطبوعات مستقل ، مترجمان و بیش از همه از پدرش تشکر کرد.

برندگان جوایز کتاب در جهت عقربه های ساعت از بالا سمت چپ: چارلز یو ، کاچن کالندر ، یو میری ، تامارا پین ، دون من چوی ، مورگان گیلز.

برندگان جایزه ملی 2020 در جهت عقربه های ساعت از بالا سمت چپ: چارلز یو ، کاچن کالندر ، یو میری ، تامارا پین ، دون می چوی و مورگان گیلز.

(بنیاد ملی کتاب)

برندگان خوشحالترین واکنش ها برندگان جایزه یو میری برای ادبیات ترجمه و مترجم آن مورگان گیلز برای ایستگاه توکیو اوینو بودند.

میری درخشان ، که در اتاق سرگرم شده و با استقبال دوستانش روبرو شد ، میری گفت: “من خیلی تعجب کردم!” دوستی نیمی از آن را درون قاب فرو برد و به جیلز گفت: “تو عالی شدی!”

جایزه ادبیات علمی به “The Dead Rise” تعلق گرفت که لس پین نزدیک به 30 سال برای آن کار کرد و قبل از مرگ در سال 2018 ، پس از آن دخترش تامارا کار خود را به پایان رساند. چارلز یو متولد لس آنجلس جایزه Chinatown Inner Chinatown را برای داستان ، رمان او درباره یک بازیگر آمریکایی آسیایی و در نهایت تلاقی کهن الگوهای هالیوود و کلیشه های آمریکایی در جذب افرادی مانند او پذیرفت.

پیروزی میری یک غافلگیری کوچک بود. او که کمی شوکه به نظر می رسید گفت: “من چیزی آماده نکردم ،” این به شما می گوید چقدر واقع بینانه فکر کردم این است. “اما بعد او دور هم جمع شد و به موضوع عصر پرداخت.

یو گفت: “در حال حاضر دلیل زیادی برای امیدواری وجود ندارد.” اما حضور در اینجا وقتی كه همه این كتاب ها را می شنوم … باعث می شود كه ادامه دهم و امیدوارم كه این جامعه بتواند از افراد دیگر به همین روش حمایت كند. “

تا پایان عصر ، بیش از 1050 نفر 509،031 دلار به بنیاد اهدا کرده بودند که چند صد هزار دلار کمتر از هدف 750،000 دلار است.

در پایان این مراسم ، جان دارنیل ، رهبر گروه بزهای کوهستان ، نویسنده و یکی از پنج داور جایزه داستانی ترجمه ، با آواز پیشگویی شده و به موقع خود ، اجرای آکوستیک شگفت آور آواز 2005 را اجرا کرد: اگر مرا بکشد امسال زنده بمانید. “




منبع: khabar-insta.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*