طرفدار 81 ساله موزه در لس آنجلس اجازه نمی دهد COVID او را نگه دارد



بخشی از یک مجموعه در پایان سال ، مرور موضوعات برخی از محبوب ترین مقالات هنری ما در سال است.

دروغ نخواهیم گفت وقتی اولین بیماری همه گیر آغاز شد و تقریباً همه م institutionسسات فرهنگی در کالیفرنیا تعطیل شدند ، ما از طرف بن بارسلونا 81 ساله ، وفادارترین طرفدار موزه در لس آنجلس ، نگران شدیم.

از زمان بازنشستگی به عنوان معمار در 73 سالگی ، بارسلونا او می گوید ، طبق برنامه ، هر روز از هفته ، از یک موزه هنری ، گالری یا تأسیسات هنری عمومی متفاوت استفاده می کند. این سفرها نوعی زیارت خانوادگی برای بارسلونا بود که یک آپارتمان کوچک در شهر کره با دو هم اتاقی مشترک دارد. کارمندان موزه برای او مانند یک خانواده بودند و گالری ها یک اتاق نشیمن واقعی برای فرار از آنجا ارائه می دادند. هنر الهام و کمک او بود.

بارسلونا در روزهای ابتدایی همه گیری ، با حفظ کتاب های هنری ، ساندویچ های خانگی و پیاده روی تا آپارتمان دخترش در کره شهر ، انعطاف پذیر بود.

نه ماه بعد؟

بارسلونا می گوید: “در حال حاضر ، من فکر می کنم این ویروس را شکست می دهم.” “این بدان دلیل است که من هر روز به طور متوسط ​​17000 قدم در محله قدم می زنم ، حدود شش مایل. و من همه جا هنر می بینم. “

بارسلونا در این مورد به دنبال هنر است. پرسه زدن در پیاده روهای کره شهر یک روش مراقبه ای برای بارسلونا است ، که در آن او جزئیات بیشتری را نسبت به سوار شدن به اتوبوس متوجه می شود. یک ساختمان شکسته به چشم او با ترکهای کاملاً انتزاعی در بتن سوراخ شده است. صدای ترافیک cacophonous یک سمفونی است. چشم انداز خیابان همچنین برخی از چهره های فرهنگی مورد علاقه او را به چالش می کشد.

“این مرا به یاد آن استادان بزرگی مانند راوشنبرگ ، جان کیج ، مرک کانینگام می اندازد. آنها از خیابان الهام گرفته اند و اکنون من کاملاً درک می کنم. ” “برای مرس ، وقتی در شهری قدم می زنی و به صدای ساخت و ساز ، صداها گوش می دهی و مردم را در حال قدم زدن می بینی ، برای او رقص است.”

وقتی گالری های هنری برای قرار ملاقات ها شروع به کار کردند ، بارسلونا جرئت کرد در گالری استیو ترنر ، پروژه های Regen و پروژه های پل متوقف شود. “من از بزرگنمایی خیلی راضی نیستم. این خیلی کوچک است و من فرصتی برای عمیق تر شدن ندارم. “

بارسلونا با نمایشگاهی از تاسیسات بزرگ Senga Nengudi در گالری Sprüth Magers در بلوار ویلشایر بسیار هیجان زده شد. او می گوید: “او یک فمینیست است ، الهام بخش بود.”

سپس بارسلونا به سمت موزه هنر شهرستان لس آنجلس – یا جایی که بیشتر موزه آن بود ، نگاه کرد. وی درباره فضای خالی باقی مانده از تخریب اخیر می گوید: “نه چندان الهام بخش.”

او می گوید: “اوه ، خدای من – نه!” “خاطرات قدیمی که از این ساختمان دارم. من خیلی وابسته هستم چون این اولین عضویت من در موزه است. و رفتن ، خدا ، شگفت آور است. “

بارسلونا ، که در سال 1969 از فیلیپین به لس آنجلس مهاجرت کرد ، می گوید با تقویت خانواده وی – جامعه موزه ، هوای همه گیر کاهش یافته است.

وی می گوید ، موزه گتی کتابهای هنری قرن 16 و 17 را برای او پست کرد. LACMA کتابهایی درباره هنرمند یوشیتومو نارا و عکاس ورا لوتر ارسال کرد. موزه هامر کتابی در مورد طراح رقص کانینگام ارسال کرد. حتی غریبه ها هم دست دراز کردند. جودی فیسکین ، هنرمند لس آنجلسی – پس از خواندن بارسلونا در روزنامه تایمز – کتابی درباره معمار ژاپنی شیگرو بان برای او ارسال کرد.

او می گوید: “همه با من بسیار مهربان هستند.”

بارسلونا می گوید نمایشگاهی که او مشتاقانه منتظر است تا موزه ها سرانجام افتتاح شود “ساخته شده در لس آنجلس 2020: نسخه” توسط Hammer است.

او می گوید: “من همیشه آنجا هستم ، همه ، ساخت لس آنجلس.” “این شماره 1 من است.”

و برای اطمینان ، بارسلونا روز چهارشنبه به دیدار چکش می رود. پس از همه گیری ، او قصد دارد به برنامه هنری طولانی مدت خود بازگردد.

بارسلونا درباره بازگشایی در آینده گفت: “اما می دانید ، همه موزه ها – هیجان برای من بسیار شدید خواهد بود.” «زندگی در موزه متفاوت است. فقط روحیه بخش و الهام بخش است. وقتی از موزه خارج می شوم ، احساس می کنم یک میلیون دلار هستم. “




منبع: khabar-insta.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*