چگونه COVID به این پیانیست کنسرت عشق ورزیدن به پخش زنده را یاد داد



در تاریخ 9 نوامبر 1966 ، الکس تربک با یک پیانیست خجالتی کانادایی به نام گلن گولد مصاحبه کرد که جسارتاً مرگ کنسرت زنده را اعلام کرد و از یک استودیوی ضبط صدا بازنشسته شد. فقط چند ماه قبل بیتلز آخرین کنسرت رسمی خود را در پارک Candlestick در سانفرانسیسکو برگزار کرد و در استودیوی Abbey Road (که در آن زمان EMI Studios نامیده می شد) اقامت گزید تا برخی از کارهای مورد علاقه خود را تولید کند. در دوره ای که باب دیلن و رولینگ استونز با تورهای کنسرت جهانی به اوج می رسیدند و جوئل گری در تصاویر با Emcee در کاباره بازی می کرد ، هیچ چیز نمی توانست تکان دهنده باشد.

سال گذشته انزوای COVID-19 بسیاری از مجریان را به جستجوی روح برای معنای واقعی در پشت ارتباط ماهرانه سوق داده است. با ظهور نمایش های مجازی پرشور و بی نظیر ارائه شده از طریق دوربین در تلفن های هوشمند و صفحه نمایش موبایل ، ما سفری چشمگیر در پشت صحنه را به خانه هنرمندانی که بیشتر از همه آنها را تحسین می کنیم آغاز کرده ایم ، چراغ ها را انسانی کرده و افراد خارجی را سرگرم می کنیم.

یک بار دیگر تعجب می شود که یک مخاطب جسمی زنده چقدر برای معمای بزرگتر مهم است. آیا می توانیم از جنبه های اجتماعی یک کنسرت کاملاً صرف نظر کنیم و همچنان از ظرفیت بالای آن برای تحریک و درگیر شدن لذت ببریم؟

از این گذشته ، این کنسرت فقط نوک کوه یخ است – نگاهی گذرا به حالت روحی یک مجری در یک زمان خاص. فراموش نکنیم که یکی از بزرگترین پیانیستهای کنسرت در همه دورانها ، فردریک شوپن ، در طول زندگی خود فقط حدود 20 اجرای زنده داشت که هیچ یک از آنها جمع بیش از چند صد نفر نبود. برخی از مجری ها ، مانند گلن گولد ، از حضور مخاطب به طور كلی متنفر بودند و آن را نوعی حواس پرتی می دانستند ، در حالی كه موسیقی دانان خوش مشرب تری مانند آرتور روبنشتاین از ارتباط احشایی مخاطب با این تجربه استقبال می كردند.

به عنوان مثال ، اگر جریان زنده نبود هرگز در چند ماه گذشته به عنوان پیانیست کنسرت زنده نمی ماندم. طغیان حمایت مخاطبان تا ویتنام باعث شد که اجراهای من فراتر از حد تصور من تحریک شده و به آنها انرژی بدهند. آنچه که در گذشته خودنویس بود ، به یک جریان ثابت شکلک های قلب شکل تبدیل شده است صفحه رایانه در طول هر جلسه پخش جریانی. در یک لحظه ، با دور زدن پیانو با پارچه های ضخیم ، سیاه و چند نورافکن LED ، حتی موفق شدم ذهنم را فریب دهم و باور کنم که در یک صحنه زنده هستم.

اولین کنسرت زنده من از خانه ، آوریل گذشته ، یک فاجعه بود. من از این ایده کاملاً هیجان زده شدم ، زیرا دوست خوب و مهندس صوتی مورد اعتماد من ، استیون نورث ورتی ، به تازگی یک کنسرت زیبا و دست ساز از Fazioli F308 را از اروپا آورده بود که به عنوان “طولانی ترین پیانو در بازار جهانی” نیز شناخته می شود. به نظر می رسید ابزاری مناسب برای شروع یک سری رسیتال جدید – یا چیزی که فکر می کردیم

روز رویداد ، ما با درپوش یک چوب کامل پیانو را نوشیدیم ، و در غیر این صورت اتاق نشیمن ساکت و آرام را به یک ارکستر توتی تبدیل کردیم – و تقریباً لاله های گوش خود را منفجر کردیم. برای جلسات آینده ، ما تکه های کوچکی از دستمال کاغذی را در گوش و لنت های لاستیکی زیر پیانو فرو کردیم.

تعظیم ناجور و سکوت شومی که پس از اجرای 40 دقیقه ای ایجاد شد ، بسیار نگران کننده تر بود. اگرچه انتظار داشتم درباره تفسیر خاص خودم از چهار تصنیف شوپن نظراتی دریافت کنم ، اما به جای آن می خوانم: “هنوز هم یخ می زند” و “ما نمی توانیم آنچه را می گویید بشنویم!” البته ، ما چیزهای زیادی در مورد پخش مستقیم داشتیم.

با گذشت زمان و کمرنگ شدن چالش های فنی ، من از لذت فراوان رسیدن به هزاران تماشاگر پراکنده در سراسر جهان لذت بردم ، که به من الهام بخشید تا ریسک های هنری بیشتری را بپذیرم و در اجرای مجازی خود به سطح جدیدی از نزدیکی موسیقی برسم. از ملودی های محبوب ، درخواست از مخاطب و اجرای کارهای برتر جهانی توسط آهنگسازان زنده.

محدودیت های فناوری با افزایش قابلیت اطمینان اتصال به اینترنت و مجموعه رو به رشد ابزارهای موجود به سرعت در حال کاهش هستند. LOLA را بگیرید ، سیستم جریان کم تأخیر که توسط مهندسان ایتالیایی در تریست ساخته شده است. این عملکرد شبکه را بین مکان های از راه دور نزدیک به سرعت نور فراهم می کند. حتی می توانید آکوستیک سالن کنسرت والت دیسنی در لس آنجلس – ردیف 7 – را مستقیماً از اتاق نشیمن خود با استفاده از یک ایستگاه کاری دیجیتال صوتی در رایانه یا Mac خود ، همراه با یک پلاگین پردازش سیگنال پیشرفته که توسط Waves Audio طراحی شده است ، شبیه سازی کنید.

محلات در این کشور در حال بهبود اتصالات نوری متقارن و شبکه های 5G است که می تواند به طور چشمگیری ظرفیت پهنای باند را افزایش دهد ، و کدک های صوتی دو طرفه هوشمند مانند Jack Audio به نوازندگان از مکان های مختلف اجازه می دهد تا در زمان واقعی نزدیک شوند.

اما تجربه مخاطب چطور؟ این کمی شبیه انتظاراتی است که با رفتن به یک کنسرت ، نشستن و اجازه دادن هرچیزی روی صحنه به توجه شما تقسیم می شود. نشستن در میان غریبه ها و به اشتراک گذاشتن تجربیات مشترک نیز نوعی معنویت ایجاد می کند oikos که باعث ایجاد احساس تعلق و افزایش آگاهی می شود. در نهایت ، هدف نهایی اجرای موسیقی باز کردن قفل این حالت نیمه هیپنوتیزمی نیروانا است که در آن زمان متوقف می شود.

چندین آزمایش آنلاین – از جمله مراقبت جهانی تنظیم پائولین اولیوروس و کمیسیون “از طریق خط” کمیسیون سمفونیک سانفرانسیسکو توسط نیکو مولی – سعی کرده اند نشان دهند که این حالت تغییر یافته می تواند از طریق یک تجربه مجازی آشکار حاصل شود. با گذشت زمان ، با هدفون VR و تجهیزات پیشرفته صوتی با پردازش پیشرفته صدای 3-D ، شبیه سازی کنسرت های زنده فراتر از موسیقی خاص خود خواهد بود و جذاب جدید ایجاد می کند بیان هنر. غلاف های مخصوص ساخته شده در خانه های آینده می توانند عوامل حواس پرتی خارجی را مسدود کنند.

در مورد رسیتال های پیانو ، هر لحظه که “زندگی می کنم” انرژی اتاق نشیمن از زندگی سرریز می شود و دستانم همچنان در عرصه های مختلف هر قطعه موسیقی عرق می کنند و می لرزند ، همانطور که روی صحنه هستند. من به خصوص دوست دارم که کنسرت های مجازی به مخاطبان من امکان کنترل بیشتر بر روی محیط گوش دادن خود و فرصت های زیادی برای تعامل مستقیم با من را بدهد. من جت لگ یا رپرتوار تکراری همراه با تورهای کنسرت زنده را از دست نمی دهم.

در نهایت، نیاز هنرمند به تولید هنر مانند تخم مرغ پخش شده روی شانه های اوست – غیر قابل تقسیم. دنیای نوظهور عملکرد مجازی به هنرها به عنوان مکانی برای آسایش و پناهگاه ، اهمیت بیشتری بخشیده است. او تمرکز ما را به درون و به دور از واقعیتهای خشن دنیای خارج ، در جستجوی مجازی آنچه انسانیت را متصل می کند ، هدایت کرد.




منبع: khabar-insta.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*